WON’T THOSE DAYS COME AGAIN? அந்த’ நாட்கள் மீண்டும் வந்திடாதோ?
WON’T THOSE DAYS COME AGAIN? (translated from The original Tamil version -with some editing – which is given in the bottom of this article)
People like us who were born between 1930-80 were really very, very lucky even if the present day children or people of this generation think about us otherwise or mock at us.
Not in separate beds we slept but with our mother and father together. We were not allergic to any type of food. Kitchen cup-boards wouldn’t have child-proof locks. We were not carriers of books like bullocks. We did not play with helmet while cycling. On return from school we would rush go to play till the sunset. We were not confined to a room, thus preventing ourselves from looking at the outside world.
We did not have to put on glasses despite studying under dim candle lights or street lights. We wouldn’t consume nutrient drinks for gaining body strength which we achieved by consuming the water poured on surplus rice remaining after the previous night’s meals. We gleefully played by making the game equipments on our own. Our parents were not rich millionaires. Still they did not run after money . They looked for and bestowed love and not items
We were very close to them. For them to be in touch with us ….a strong shouting was just enough. No need to look for mobile phone to call us. On being unwell, doctor would come to us and we wouldn’t run to the doctor
We did not convey our feelings through mobile with fake words. We conveyed our true feelings from our hearts through a letter. So we never broke our words. We had no cell-phone, DVD, Play Stations, X-box, video game, PC, Net, Chat but we had many true friends
Whenever wished, we would go to our friends’ houses and enjoyed ourselves having nice food and discussions. There was no need to seek prior permission to visit their houses. We had very talented leaders during our era. They spent their wealth for the society. They were not looting the wealth of the society like is being heard of nowadays
Relatives were very close to each other. So our hearts were serene and thus we did not need health insurance. Our photos would be in black and white but one could feel the colorful good intentions of the people therein. The photos taken now could be in colour but the thoughts of the people therein are dark . We were not beggars of freebies.
Please say now if we are lucky or unlucky after being born in that era.
‘அந்த’ நாட்கள் மீண்டும் வந்திடாதோ?
1930- 1980 வரை பிறந்த நம்மை போன்றவர்களை இந்த கால குழந்தைகள் அல்லது இந்த ஜெனரேஷன் மக்கள நம்மைபற்றி என்ன நினைத்தாலும் கேலி செய்தாலும் நாம் மிக மிக அதிர்ஷ்டகாரர்களே.
தனி படுக்கையில் அல்ல அம்மா அப்பாக்கூட படுத்து உறங்கியவர்கள் நாம் தான். எந்த வித உணவுப் பொருட்களும் நமக்கு அலர்ஜியாக இருந்ததில்லை. கிச்சன் அலமாரிகளில் சைல்டு புருஃப் லாக் போட்டு இருந்ததில்லை. புத்தகங்களை சுமக்கும்பொதிமாடுகளாகஇருந்ததில்லை. சைக்கிள் ஒட்டும் போது ஹெல்மேட் மாட்டி ஒட்டி விளையாண்டது இல்லை. பள்ளியில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்தது முதல் இருட்டும் வரை ஒரே விளையாட்டுதான், ரூமிற்குள் அடைந்து உலகத்தை பார்ப்பதில்லை.
நாங்கள் விளையாடியது நிஜ நண்பர்களிடம் தான் நெட் நண்பர்களிடம் இல்லை. தாகம் எடுத்தால் தெரு குழாய்க்களில் தண்ணிர் குடிப்போம் ஆனால் பாட்டில் வாட்டர் தேடியதில்லை. ஒரே ஜூஸை வாங்கி நாலு நண்பர்களும் மாறி மாறி குடித்தாலும் நோய்கள் எங்களை வந்தடைந்ததில்லை. அதிக அளவு இனிப்பு பண்டங்களையும் தட்டு நிறைய சாதம் சாப்பிட்டுவந்த போதிலும் ஒவர் குண்டாக இருந்ததில்லை. காலில் ஏதும் அணியாமல் இருந்து நாள் முழுவதும் சுற்றி வந்தாலும் காலுக்கு ஏதும் நேர்ந்ததில்லை.
சிறு விளக்கு வெளிச்சத்தில் படித்து வந்தாலும் கண்ணாடி அணிந்ததில்லை. உடல் வலிமை பெற ஊட்டசத்து பானங்கள்அருந்தியதில்லை. மிஞ்சிய சாதத்தில் ஊற்றி வைத்த நீரைச் சாப்பிட்டே உடல் வலிமை பெற்றவர்கள். எங்களுக்கு வேண்டிய வீளையாட்டு பொருட்களை நாங்களே உருவாக்கி விளையாடி மகிழ்வோம். எங்கள் பெற்றோர்கள் பண வசதி மிக்க லட்சாதிபதிகள் அல்ல ஆனாலும் அவர்கள் பணம் பணம் என்று அதன் பின்னால் ஒடுபவர்கள் அல்லர். அவர்கள் தேடுவதும் கொடுப்பதும் அன்பை மட்டுமே பொருட்களை அல்ல.
அவர்கள் தொடர்பு கொள்ளும் அருகாமையில்தான் நாங்கள் இருந்து வந்தோம். அவர்கள் எங்களை தொடர்பு கொள்ள ஏலேய்ய்ய் என்ற ஒரு வார்த்தை போதுமானதாக இருந்தது. அதனால் தொடர்பு கொள்ள செல்போனை தேட அவசியமில்லை. உடல் நலம் சரியில்லை என்றால் டாக்டர் வீடு தேடி வருவார். டாக்டரை தேடிஒடியதில்லை.
எங்களது உணர்வுகளை போலியான உதட்டசைப்பினால் செல்போன் மூலம் பறிமாறவில்லை. உள்ளத்தில் இருந்து வரும் உண்மைகளை எழுத்தில் கொட்டி கடிதமாக எழுதி தெரிவித்து வந்தோம். அதனால் சொன்ன சொல்லில் இருந்து என்றும் மாறியதில்லை. எங்களிடம் செல்போன் டிவிடி, ப்ளை ஸ்டேஷன், எக்ஸ்பாக்ஸ், வீடியோ கேம் பெர்சனல் கம்பியூட்டர், நெட், சாட் போன்றவகள் இல்லை. ஆனால் நிறைய நிஜமான நண்பர்கள் இருந்தனர்.
வேண்டும் பொழுது நினைத்த நண்பர்கள் வீட்டிற்கு சென்று உணவுண்டு உரையாடி மகிழந்து வந்தோம். அவர்கள் வீட்டிற்கு போவதற்கு போனில் அனுமதி பெற தேவையில்லை. எங்கள் காலங்களில் திறமை மிக்க தலைவர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் சமுகத்திற்காக தங்கள் செல்வங்களை செலவிட்டனர். இந்த காலம் போல சமுக செல்வங்களை கொள்ளை அடித்தவர்கள் அல்லர்.
உறவுகள் அருகில் இருந்தது உள்ளம் நன்றாக இருந்ததால் உடல் நலம் காக்க இன்சூரன்ஸ் எடுத்தத்தில்லை. நாங்கள் எடுத்த புகைபடங்கள் கருப்பு வெள்ளையாக இருந்தாலும் அதில் உள்ளவர்களிடம் வண்ணமயமான நல்ல எண்ணங்கள் இருப்பதை உணரலாம். ஆனால் இப்போது எடுக்கப்படும் படங்கள் கலராக இருக்கலாம் ஆனால் அதில் உள்ளவ்ர்களின் எண்ணங்கள் கருப்பாகவே இருக்கின்றன. இலவசம் பெறும் பிச்சைகாரர்களாக இருந்ததில்லை. இந்த காலங்களில் பிறந்து வளர்ந்த வந்த நாங்கள் அதிர்ஷ்ட சாலிகளா இல்லையா என்பதை இப்ப சொல்லுங்கள்.
Regards
Faizur AMB
https://www.youtube.com/watch?v=_rE2qOP1MBQ
![[biography]](http://www.age-of-the-sage.org/greek/philosopher/Socrates.gif){kind=small}
bon body of a 2007 Shelby Mustang Funny Car. Tom Cruise. And all the sugar and other sweeteners you, the average American, will eat this year. What do they all have in common? They all weigh approximately 140 pounds.
